เราเพิ่งอ่านหนังสือเล่มนี้จบ The soundtracks of my love / เพลงรักประกอบชีวิต โดย นิ้วกลม (พี่เอ๋) เรายุ่งๆ ไม่ได้เข้าบล็อคพี่เอ๋นานมากกกกกกก เอาเป็นว่าหลายเดือน (ไม่ได้เข้าบล็อคคนอื่นด้วยเหมือนกัน อย่าเพิ่งน้อยใจนะ) พอเข้าไปก็ตะลุยอ่านอย่างเมามัน แล้วก็พบว่าพี่เอ๋มีหนังสือเล่มใหม่เล่มนี้ โอ้วววว อยากอ่านที่สุด
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เขียนบล็อคให้อ่านกันเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เข้ามาเขียนแล้วก็เซ็ตให้มันเป็นส่วนตัว ไว้อ่านคนเดียวน่ะ จริงๆ แล้วก็มีเรื่องที่น่าจะเขียนหลายเรื่อง อย่าง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเราได้มีโอกาสไปอิตาลีกับสเปน ได้เห็นได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง แต่ก็นะ แปะไว้ก่อน แค่อัพรูปขึ้น flickr ส่งไปให้เพื่อนดูก็เหนื่อยแล้ว ยังไม่ได้ทำสไลด์ขึ้น hi5 เลย อาทิตย์หน้าเราก็จะไปสวิสอีก เอาไว้ฮึดทำทีเดียวเลยแล้วกัน (ถ้าไม่ขีึ้เกียจซะก่อน)
[slideshow id=144115188090521124&w=600&h=200] รวมบทสัมภาษณ์ (บางส่วนที่ค้นพบบนโลก cyber) คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา นักเขียนที่สุดในดวงใจ epsie นักเขียนที่เราตามอ่านผลงานของเค้ามานานหลายปี จนกล้าพูดว่า พี่โญเป็นนักเขียนที่เราชอบมากที่สุด เราตกหลุมรักตัวอักษร วิธีคิด และความแน่วแน่ในการเลือกเดินเส้นทางที่ตัวเองตั้งมั่นของผู้ชายคนนี้ ขอบคุณที่พี่โญเขียนหนังสือดีๆ เขียนบทบรรณาธิการดีๆ สร้างงานดีๆ (ให้สัมภาษณ์ และเป็นผู้สัมภาษณ์)
เราเบิกตาโตๆ ขยับแว่นให้มองชัดๆ อีกทีว่าเราไม่ได้ฝันไปตอนที่เห็นชื่อหนังสือเล่มใหม่ของโอเพ่น หนังสือของ ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ และ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ โลกของเราขาวไม่เท่ากัน หนังสือของชายหนุ่มสองคนที่เราประทับใจในวิธีคิด ชื่นชมในความตั้งมั่นของการเลือกใช้ชีวิตตามวิถีของตัวเอง และได้อาหารสมองทุกครั้งที่ได้อ่านงานของทั้งสองท่าน ถ้าไม่ใช่โอเพ่น คงไม่มีค่ายไหนจับงานของสองท่านนี้มารวมเป็นหนึ่งเดียวเป็นแน่ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ … หนังสืออีกเล่มที่ไม่อาจพลาดได้ 30
ปีใหม่แล้ว เขียนจดหมายไปทักทายทีมงานโอเพ่นดีก่า สวัสดีปีใหม่ค่ะทีมงานโอเพ่น ขอบคุณที่ทำนิตยสารออนไลน์แล้วก็พิมพ์หนังสือดีๆ มาให้อ่านกัน ขอให้ปีใหม่นี้ทุกๆ ท่านสุขภาพแข็งแรง มีความสุขทุกๆ วันนะคะ ขออนุโมทนาบุญกับคุณภิญโญและคุณกิตติพงศ์ที่พักงานไปบวชด้วยค่ะ … ปีกว่าๆ ที่โอเพ่นคืนชีพ เรารู้สึกว่าโอเพ่นไม่ได้เป็นนิตยสารอย่่างที่เคยเป็น แต่่กลายเป็นห้องสมุดขนาดย่อม(สมความตั้งใจของคนทำ) ไปแล้ว เพราะเนื้อหาที่บรรจุอยู่บนเวบไซต์มีมากมายเกินความอยากและความสามารถในการอ่าน(ให้ทันคนเขียน)ของเราน่ะซิ่ คอลัมน์เยอะมากเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้วคนเขียนก็ขยันเขียนมากๆ ทุกๆวันที่เปิดเวบขึี้นมาก็จะเห็นสีส้มกระพริบๆ
ย้ายบ้านมาจาก http://epsie.blogspot.com/ เพราะ wordpress สามารถแบ่งหมวดหมู่ว่าเขียนเกี่ยวกับเรื่องอะไรได้ ลองย้ายมาแล้วก็พบว่า theme สวยกว่า มีให้เลือกเยอะกว่า ที่สำคัญ สามารถ import ข้อความที่เราอัพบล็อคและคอมเมนท์ทั้งหมดมาอยู่ที่นี่ได้ภายในช่วงเวลาตากผ้าหนึ่งตู้เสร็จ ! โอ้วว้าวววว เรื่องจัดหมวดหมู่ยังทำไม่เสร็จ นัยว่าโพสต์ไว้เฉียดร้อย ขอเวลาค่อยๆ ทำวันละนิดวันละหน่อย ต้องลองเล่นดูว่ามีอะไรแอดวานซ์กว่าบ้านเก่าบ้าง
ช่วงนี้เราเข้าเวบ http://www.typhoonbooks.com/ ทุกวัน เพราะสนุกกับการฟังเพลงประจำวันของเวบพี่คุ่น เค้าเปลี่ยนเพลงที่หน้าโฮมเกือบทุกวัน แถมถ้าคลิกไปอ่าน typhooncafe’ http://www.typhoonbooks.com/typhooncafe/sounds.html นิตยสารออนไลน์ ในส่วนของ sound ก็ยังจะได้ฟังเพลงอีกสองเพลง ชอบค่ะชอบ อ่านขำ ขำ ได้ความสนุกสนาน ได้ความรู้ แถมยังบรรเทิงใจ …….. ย้อนกลับมาที่โอเพ่น
สวัสดีค่ะทีมงานโอเพ่น พี่ภิญโญ และอ.ปกป้อง ตั้งแต่มีโอเพ่นออนไลน์ จากเดิมที่ตัวเองเช็คเมล์เสร็จก็จะอ่านข่าวจากเวบผู้จัดการและกรุงเทพธุรกิจ พฤติกรรมหลังจากมีโอเพ่น คือเช็คเมล์เสร็จ อ่านโอเพ่น แล้วค่อยอ่านข่าว อ่านโอเพ่นเป็นประจำเพราะเช็คเมล์ทุกเช้าหลังตื่นนอน และก่อนเข้านอน ลุ้นว่าจะมีคอลัมน์ไหนขึ้นอัพเดทสีส้มบ้าง บางวันเข้ามาก็ตาลายเพราะส้มแว๊บๆ เป็นสิบคอลัมน์ พักหลังเปิดเข้ามาก็มักจะมีคอลัมน์ใหม่เกิดขึ้นทั้งด้านซ้ายด้านขวา ละลานตาไปหมด และก็คงจะมีเปิดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกตามที่ท่านบก.แจ้งข่าวดีล่วงหน้าไว้ บทความหลากหลาย เพราะคนเขียนมีความสนใจและความถนัดเฉพาะตนแตกต่างกันคนละแง่มุม
สวัสดีค่ะพี่โญ จะเขียนมาชมงานเขียนรอลองกองว่า ‘โดน’ ซะเหลือเกิน การที่มนุษย์คนหนึ่งจะเติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์นั้น เขาจำเป็นต้องมีอิสรภาพ มีเสรีภาพ รวมทั้งมีความกล้าหาญที่จะเลือกเส้นทาง และปล่อยวางตนเองออกจากความคาดหวังของหนึ่งผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว สังคมรอบข้าง และที่สำคัญ คือ ความคาดหวังของตนเอง ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องแลกมาด้วยเวลาและความเจ็บปวด ซึ่งเราเรียกมันรวมๆ ว่าประสบการณ์ชีวิต หนูว่างานเขียนแนวนี้เป็นลักษณะเฉพาะของพี่เลยนะ ชอบอ่านประมาณนี้แหละค่ะ รู้สึกเหมือนคิดหาทางออกได้จากทุกข์ที่เคยเผชิญ
Follow Me!